130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Πέμπτη, 15 Φεβρουάριος 2018 10:05

Κρατισμός και Ανώτατη Εκπαίδευση

  Θεόδωρος Πάγκαλος

γράφει ο Θεόδωρος Πάγκαλος.


Στο άρθρο 16, παράγραφος 5 του Συντάγματος αναφέρεται: «Η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση». Στην παράγραφο 6 το Σύνταγμα συνεχίζει: «Οι καθηγητές των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι δημόσιοι λειτουργοί. Το υπόλοιπο διδακτικό προσωπικό τους επιτελεί επίσης δημόσιο λειτούργημα, με τις προϋποθέσεις που νόμος ορίζει». Τέλος στην παράγραφο 8 αναφέρεται: «Η σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες απαγορεύεται».

 

Είχα αναλάβει ενεργό ρόλο στη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος το 2008. Θυμούμαι πολύ καλά ότι υπήρχε ισχυρότατη επιθυμία που μας διαβιβαζόταν από τα πιο δημιουργικά στοιχεία της κοινωνίας να καταργηθεί το κρατικό μονοπώλιο στην ανώτατη εκπαίδευση. Αυτό δεν σήμαινε βέβαια ότι δεν θα υπήρχαν κρατικά Πανεπιστήμια ή ότι θα καταργούνταν τα ήδη υπάρχοντα ή ότι δεν θα δημιουργούσαμε νέα. Απλώς έπρεπε κάπως να νομιμοποιηθούν η λειτουργία παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων, οι δια αλληλογραφίας σπουδές και άλλες ανάλογες παράλληλες διαδικασίες. Βεβαίως, δεν επρόκειτο ποτέ κανείς να επιτρέψει κερδοσκοπικές επιχειρήσεις με περιεχόμενο την ανώτατη εκπαίδευση. Ιδρύματα επρόκειτο να έχουμε. Ποιοι θα τα χρηματοδοτούσαν; Υπάρχει ήδη το Ίδρυμα Νιάρχου ή το Ίδρυμα Ωνάση και αν υπήρχε η δυνατότητα επένδυσης στη δημιουργία Εκπαιδευτικού Ανώτατου Ιδρύματος θα εκδηλώνονταν άλλες 20 τέτοιες αγαθές προθέσεις.

Εξάλλου από τα δέκα πρώτα σε απόδοση και φήμη πανεπιστήμια παγκοσμίως τα ανήκοντα εις την «κατηγορία του κισσού» (ivyleague) τα μισά είναι ιδρύματα αυτοδιοικούμενα και οι καθηγητές τους προσλαμβάνονται με συμβάσεις που ανανεώνονται μόνο αν το διδακτικό ή το ερευνητικό έργο των ενδιαφερομένων το δικαιολογεί.

Ας μείνουμε στις διεθνείς συγκρίσεις. Το 2014 η Ινδία και η Κίνα, που έχουν η κάθε μία ένα δισεκατομμύριο και πλέον κατοίκους, διαγωνίζονται για την πρώτη και δεύτερη θέση φοιτητών στην αλλοδαπή. Είχαν η κάθε μία περί τους 100.000 φοιτητές αυτού του είδους ως επί το πλείστον στις ΗΠΑ. Τρίτη χώρα παγκοσμίως στην εξαγωγή φοιτητών ήταν η δαφνοστεφανωμένη πατρίδα μας με 46.000 φοιτητές κατανεμημένους εξίσου στην Ευρώπη ή στις ΗΠΑ. Αφού συγχαρεί κανείς για το πνεύμα και τις ανησυχίες τους, τους νέους Έλληνες και για την αυτοθυσία και τη φιλοδοξία τις οικογένειές τους, πρέπει να διαπιστώσει ότι όλοι αυτοί θα πήγαιναν ευχαρίστως να σπουδάσουν σε ένα ελληνικό πανεπιστήμιο, αν υπήρχε αυτή η δυνατότητα. Και μαζί τους θα σπούδαζαν στην Ελλάδα δεκάδες χιλιάδες νέοι από την αραβική Μέση Ανατολή, την Κίνα, την Ανατολική Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο. Η δεύτερη συναλλαγματοφόρος δραστηριότητα των αδελφών μας Κυπρίων είναι τα πανεπιστήμια (η πρώτη είναι ο τουρισμός) όπου σπουδάζουν κυρίως ελλαδικοί φοιτητές. Τι έγινε άραγε και η χώρα των πάλαι ποτέ Καλαμαράδων (από το καλαμάρι στη ζώνη), που εκστράτευαν για να διδάξουν σωστά ελληνικά τα απείθαρχα Κυπριοτόπουλα μεταβλήθηκε σε χώρα εξαγωγής φοιτητών; Στην Ελλάδα τα πανεπιστήμια κατέχονται όπως τα Εξάρχεια από τους φασίστες τραμπούκους της ροζ κυβέρνησης.

Υ.Γ. Σαν να ήθελαν να δικαιώσουν τη γνωστή παράδοσή μας της έριδος «περί όνου σκιάς». Μεγάλη συγκίνηση προκάλεσε το προηγούμενο άρθρο μας. Άλλοι αναγνώστες μου θυμίζουν ότι το κράτος πρέπει κάποτε να σταματήσει να πληρώνει τους μισθούς των λειτουργών της Εκκλησίας και τα άλλα έξοδά της και άλλοι μου υπενθυμίζουν ότι, όπως έχει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Ιερώνυμος έχει πει, το κράτος πρέπει να επιστρέψει στην Εκκλησία τα ακίνητα που συγκροτούσαν την πάλαι ποτέ περιουσία της και μετά να ακολουθήσει οποιαδήποτε συζήτηση για τα οικονομικά του θεσμού.

Προσωπικά αισθάνομαι την ανάγκη να υποβάλλω δύο ερωτήματα: Πόσες και ποιες είναι οι δαπάνες της Εκκλησίας; Δεν πρέπει σε μια εποχή εξυγίανσης των δημόσιων οικονομικών πάσης φύσεως να υπάρξει διαύγεια και σε αυτό το θέμα;

Έχω την εντύπωση ότι οι Μητροπολίτες είναι περίπου 80 και άλλοι 14 στην Κρήτη και στα Δωδεκάνησα. Πριν από το σχέδιο Καλλικράτης είχαμε στην Ελλάδα 53 Νομάρχες. Γιατί ένας λαός που είχε 53 εκπρόσωπους της αποκεντρωμένης αυτοδιοίκησης είχε ανάγκη να εκπροσωπούν τον Πανταχού Παρόντα Θεόν 80 Μητροπολίτες; Και όλοι αυτοί οι Μητροπολίτες να εισπράττουν μισθό Γενικού Γραμματέα Υπουργείου, να διαθέτουν πολλές φορολογικές απαλλαγές και να επωχούνται αυτοκινήτου κρατικής ιδιοκτησίας με οδηγό και συνοδό αστυνομικό; Να έχουν επίσης, ακόμα και αν η Μητρόπολή τους είναι εδαφικά εξαιρετικά περιορισμένη ή ανύπαρκτη, ολόκληρο γραφείο που να ασχολείται με τα υποτιθέμενα έργα τους; Τέλος γιατί, αντίθετα με τους Ανώτατους Δικαστές, του Καθηγητές Πανεπιστημίων, τους Βουλευτές και άλλους τέτοιους μόνο ο θάνατος να καταργεί τους Μητροπολίτες; Γιατί να μην υπάρχει μια σύνταξη για συνταξιοδότηση επιτέλους στα 70 ή στα 70 και κάτι; Και για να εξετάσουμε αντικειμενικά και το άλλο επιχείρημα. Πώς και πότε δημιουργήθηκε η ακίνητη περιουσία της Εκκλησίας της Ελλάδας; Ποιοι χορήγησαν τα ακίνητα και για ποιους λόγους; Ποιες σύγχρονες ανάγκες εξυπηρετούν αυτά τα έσοδα;

Επιτρέψτε μου να ξαναθυμίσω το παράδειγμα των Γερμανών. Όσοι αισθάνονται τον εαυτό τους Χριστιανοί Ορθόδοξοι (ελπίζω το σύνολο σχεδόν του ελλαδικού πληθυσμού), να χρηματοδοτούν την Αγία Ενιαία Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Όσοι αισθάνονται Βουδιστές ή Μουσουλμάνοι ή οτιδήποτε άλλο θέλετε, να χρηματοδοτούν αντίστοιχα φιλανθρωπικά ιδρύματα της Εκκλησίας τους. Και όσοι δεν αισθάνονται τίποτα (γιατί υπάρχουν και τέτοιοι, πώς να το κάνουμε!), να χρηματοδοτούν θεσμούς χωρίς χρώμα θρησκευτικό της Περιφέρειας ή των μεγάλων Δήμων. Όλοι να πληρώνουμε φόρο αλληλεγγύης 1% επί των καταβαλλομένων και ληξιπρόθεσμων φορολογικών μας υποχρεώσεων.

Παιδιά της Πρώτης Φοράς Αριστεράς, τολμήσατε επιτέλους!


 

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε και στο ΒΗΜΑ και το pangalos.gr

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 12 Ιούνιος 2018 09:13

Προσθήκη νέου σχολίου

Το apopseis δημοσιεύει όλα τα σχόλια, πλην των υβριστικών. Τα σχόλια εκφράζουν μόνο τον συγγραφέα τους και δεν υιοθετούμε τις θέσεις που εκφράζονται σε αυτά. Αν αντιμετωπίζετε κάποιο πρόβλημα μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο apospeis @ apopseis.gr


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Θεόδωρος Πάγκαλος

Θεόδωρος Πάγκαλος

Γεννήθηκε στην Ελευσίνα στις 17 Αυγούστου 1938. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Οικονομικά (Διδάκτωρ των Οικονομικών Επιστημών) στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού Ι (Πάνθεον Σορβόνη) με υποτροφία της Γαλλικής Κυβερνήσεως. Με σημαντική δράση στο φοιτητικό κίνημα και ιδρυτικό μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη, διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στον αντιδικτατορικό αγώνα με αποτέλεσμα να του αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια από την χούντα το 1968. Από το 1969 μέχρι το 1978 εργάσθηκε στη Σορβόνη ως Εντεταλμένος Διδάσκαλος και Ερευνητής σε θέματα οικονομικής ανάπτυξης, προγραμματισμού και χωροταξίας. Διετέλεσε επίσης Διευθυντής του Ινστιτούτου Οικονομικής Ανάπτυξης του ίδιου Πανεπιστημίου. Το 1981 εκλέχθηκε για πρώτη φορά Βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ, ιδιότητα την οποία κατέχει αδιάλειπτα μέχρι σήμερα. Διετέλεσε Υφυπουργός Εμπορίου (1982), Υφυπουργός Εξωτερικών για θέματα Ευρωπαϊκής Κοινότητας (1984), Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών (1985-1989). Κατά την περίοδο 1989 μέχρι 1993 ορίστηκε Αντιπρόσωπος του Ελληνικού Κοινοβουλίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Τον Οκτώβριο 1993 ορκίστηκε και πάλι Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών. Τον Ιούλιο 1994 αναλαμβάνει Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών. Τον Ιανουάριο 1996 ορκίστηκε Υπουργός Εξωτερικών ασκώντας τα καθήκοντά του μέχρι τον Φεβρουάριο 1999. Τον Απρίλιο 2000 ορκίσθηκε Υπουργός Πολιτισμού διατηρώντας το αξίωμα έως το Νοέμβριο 2000. Διετέλεσε Επικεφαλής της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης και του Συμβουλίου της Ευρώπης. Τον Ιούνιο 2003 ορίσθηκε εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ στο Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής. Το Νοέμβριο του 2004 ορίσθηκε Συντονιστής της προεκλογικής εκστρατείας του ΠΑΣΟΚ. Επανεκλέχθηκε μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ και ορίσθηκε αρμόδιος του Τομέα Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Πολιτικής Καταναλωτών. Στη συνέχεια ανέλαβε την ευθύνη του Τομέα Αυτοδιοίκησης, Δημόσιας Διοίκησης και Δικαιοσύνης ενώ σήμερα προΐσταται στον νευραλγικό Τομέα Εξωτερικής Πολιτικής, Ασφάλειας και Άμυνας. Τον Σεπτέμβριο του 2006 ανέλαβε Γενικός Εισηγητής του ΠΑΣΟΚ στις διαδικασίες για την Συνταγματική Αναθεώρηση. Από το 2004 έως τις εκλογές του 2009 εκπροσώπησε την Βουλή των Ελλήνων στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης και του Συμβουλίου της Ευρώπης. Στις 6 Οκτωβρίου 2009 ορκίστηκε Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης. Άσκησε τα καθήκοντά του μέχρι τον Μάϊο του 2012. Είναι συγγραφέας πολλών άρθρων και διαφόρων βιβλίων μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν τα «Παγκοσμιοποίηση και Αριστερά» (2001), «Εφήμεροι Προφήτες – Αδιέξοδα του νεοφιλελευθερισμού και κοινωνικά κινήματα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης» (2005), «Η Ευρώπη σε σταυροδρόμι» (2005), «Παρέμβαση στην Επικαιρότητα» (1994) και «Η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα» (1988). Είναι παντρεμένος με την Χριστίνα Χριστοφάκη και πατέρας πέντε παιδιών