Κυριακή, 31 Δεκέμβριος 2017 06:59

Ας είναι το τελευταίο

  Νίκος Γκίκας

γράφει ο Νίκος Γκίκας.

Ο θυμόσοφος λαός λέει πως ο χρόνος γιατρεύει τις πληγές. Σχεδόν οκτώ χρόνια μετά μιας δημιουργημένης κρίσης χρέους, είναι φανερό πως εξαφανίστηκαν οι αντιδράσεις. Ένας λαός σε καταστολή, θαμπωμένος από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Έμοιαζε με γιορτή. Όπως έγραφε ο Σολζενίτσιν “για χάρη του δεν χρειάστηκε να κοπιάσουν νυχτιάτικα οι ανακριτές, ούτε καν να ξοδευτούν χαρτιά για πρωτόκολλα…γιατί αυτός παρέσυρε και ανθρώπους με κοινωνική θέση και μορφωμένους…”.

 

Σήμερα πληθώρα πολιτικών προσώπων έχει χάσει κάθε είδους αξιοπρέπειας και ειλικρίνειας, αλαλάζοντας με περισσή ευκολία την γελοιοποίηση. Όχι τυχαία άλλωστε οι πολίτες σκιαγραφούν το μέλλον τους με μελανά χρώματα. Η ανάπτυξη σκοντάφτει στην υπερφορολόγηση, στις δραματικές αλλαγές στο εισόδημα με συνέπειες στο βιοτικό επίπεδο, στην αποκαθήλωση της κατανάλωσης με ό,τι αρνητικό αυτό συνεπάγεται. Ιδιαίτερα στην ηπειρωτική χώρα.

Apotamieuw

Οκτώ χρόνια μετά κυριολεκτικά τα πάνω κάτω. Χιλιάδες νέα παιδιά φόρτωσαν τη βαλίτσα των αναμνήσεων και έφυγαν. Τα ποιοτικότερα συστατικά της χώρας και του λαού της σκορπίστηκαν στην χωματερή της κοινωνίας.

Γενιές χάνονται στον βάλτο της ανεργίας, της ημιαπασχόλησης, της εκ περιτροπής εργασίας και των 400 ευρώ. Εργαζόμενοι της ημέρας ή της εβδομάδας. Ανασφάλιστη και απλήρωτη εργασία, ''δούλεψε για να μάθεις τη δουλειά'' από πολλούς, “δε χάθηκε ο κόσμος, αν δε πληρώνεσαι κιόλας, θα γίνει και αυτό”. Θέσεις πιο επικίνδυνες από ποτέ. Ένα φαινόμενο που διογκώθηκε τα χρόνια της κρίσης. Με πρωταθλητές τους κλάδους του τουρισμού, του επισιτισμού, τα ΜΜΕ κ.α.

Ακόμη και για τους τυχερούς της εργασίας όμως συχνά τα πράγματα είναι δύσκολα. Από συνεργάτες οι εργαζόμενοι και εργοδότες έγιναν ανταγωνιστές και αντίπαλοι. Ο κατώτατος συναγωνίζεται τον υποκατώτατο. Ενίοτε το τίποτε. Υποδηλωμένη εργασία και συχνά καθυστερούμενα μηνών.

Δεν υπάρχει όμως χάρη. Το αυτό χρήμα επανεπενδύεται ώστε να παραχθεί επιπλέον πλούτος. Οι αυταπάτες τελείωσαν. Οι άλλοι είμαστε εμείς. Οι “working poor” εργαζόμενοι είναι εδώ και είναι τα παιδιά μας, οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, θυσία στον βωμό του υποτιθέμενου χαμηλού κόστους και της ευελιξίας. Παίρνουν κυριολεκτικά ψίχουλα και πιστεύουμε πως θα ζήσουν, πως θα κάνουν οικογένεια.

Οκτώ χρόνια όπου κάθε εργασιακό δικαίωμα καταπατήθηκε μέσα στον κυκεώνα της ανεργίας που ισοπεδώνει τα πάντα. Η εργασία όμως πρέπει να αμειφθεί. Πέρα και πάνω από τους όρους επιβολής. Για να παραχθεί πλούτος, κατανάλωση, κοινωνική δικαιοσύνη. Για να έλθει ανάπτυξη. Χώρες που δεν πληρώνουν αξιοπρεπώς την εργασία είναι καταδικασμένες. Όχι με ευχολόγια, επαναστατικές κορώνες και εκλογικά πυροτεχνήματα.

Λένε λοιπόν πως ο χρόνος όλα τα γιατρεύει, τα αμβλύνει. Η καθημερινότητα ωστόσο δεν αφήνει δυστυχώς πολλές χαραμάδες ελπίδας να φωτίσουν το μέλλον. Το επαγγελματικό μέλλον του καθενός. Είναι δεδομένο πως η κατάσταση είναι εξαιρετικά δυσάρεστη. Δεν ξέρω ποιος θα σταματήσει τον ξεπεσμό αυτό. Λύσεις υπάρχουν. Δεν είναι του παρόντος ωστόσο να υποδειχθούν. Ας είναι το τελευταίο έτος.



 

Για να διαβάσετε περισσότερα άρθρα του Νίκου Γκίκα πατήστε εδώ!

 

 

1-year-yellow-xmas


Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 31 Δεκέμβριος 2017 07:29

Προσθήκη νέου σχολίου

Το apopseis δημοσιεύει όλα τα σχόλια, πλην των υβριστικών. Τα σχόλια εκφράζουν μόνο τον συγγραφέα τους και δεν υιοθετούμε τις θέσεις που εκφράζονται σε αυτά. Αν αντιμετωπίζετε κάποιο πρόβλημα μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο apospeis @ apopseis.gr


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Νίκος Γκίκας

Νίκος Γκίκας

Ο Νίκος Γκίκας είναι αρθρογράφος στον τοπικό τύπο ΠΡΩΙΝΟ ΛΟΓΟ ΤΡΙΚΑΛΩΝ τις Κυριακές

Τελευταία από τον/την Νίκος Γκίκας

Σχετικά αντικείμενα (με βάση την ετικέτα)

επιστροφή στην αρχή